Het was zeker een maand voor de coronapandemie uitbrak, dat ik met bewondering en een zekere jaloezie het ziekenhuispersoneel bekeek. Met het opgeruimde gemoed van iemand die er alleen was voor een lichte ingreep, observeerde ik hun bedrijvigheid.

Ik zag ze bezig, allemaal een onmisbare schakel in een levensreddend geheel. Betekenisvol. Zinvol. Bevredigend, zo ik me voorstelde.

En nu, nu de wereld stilligt, behalve op die plek waar nu nog harder levensreddend wordt gewerkt, voel ik me nog onbeduidender.

Ik legde zojuist alvast een nieuwe rol wc-papier op de spoelbak, omdat ik zag dat de andere bijna op was. Dat is mijn schakel. Dat is mijn verhaal in deze verschrompelde wereld.