Deze blog schreef ik in opdracht van Lazarus

(…)

Maar wat gaat er een diepe bewogenheid uit van haar methode en aanpak. Met compassie beziet ze mensen zoals ik die dagelijks strijd voeren met de materie die hen omringt. Met een omgeving die een onstopbare drang richting chaos lijkt te hebben. Paper tigers die me bespringen, stof dat blijft neerdalen, vuil dat blijft plakken, spullen die zich blijven ophopen.

Haar filosofie is eenvoudig en haalbaar. Pak elk item in je huis in handen en stel deze ene vraag: does it spark joy? Word ik hier echt blij van? Is het antwoord nee, bedank het item en doe het weg. Is het antwoord ja, dan kun je het opbergen volgens voorgeschreven methode. Voor beide antwoorden geldt: het is een diep intuïtief antwoord. Je kunt het voelen in al je vezels.

Hier wil ik een kritische noot bij plaatsen: de discipline die Kondo voorschrijft is hyper-individualistisch. Het is namelijk maar de vraag of onze intuïtie zuiver genoeg is om onrechtvaardigheid in een item aan te voelen. Heeft het effect op je joy wanneer een kledingstuk onder erbarmelijke omstandigheden is gemaakt? Kondo vertelt niet het hele verhaal van de spullen. Ze houdt het huiselijk, veilig, klein en oplosbaar. Wat moeten we met de meer gloomy spirituele werkelijkheid van ‘het spullenweb’ waar we op grotere schaal in gevangen zitten? Kunnen we die op individuele basis ons leven uit feng-shui’en?


Lees het hele verhaal hier!