Ze schreef het voor hen in de hoeken

Lees meer

Deze review van het boek Shameless van Nadia Bolz-Weber schreef ik voor Lazarus
Beeld: Garden of Eden, door Roelandt Jacobsz Savory 


Kijkend uit het vliegtuigraam had ze zich altijd verbaasd om de rechthoekige landbouwgronden waar gewassen in cirkels op groeiden. Tot ze ontdekte dat dit kwam door het bewateringssysteem, dat de velden in concentrische cirkels bewaterde. Het water bereikte domweg nooit de gewassen in de hoeken. 

Dit beeld zet de toon van het boek Shameless van Nadia Bolz-Weber. Ze schreef het voor hen in de hoeken. Voor hen die buiten het bewateringssysteem’ van de kerk zijn gevallen, omdat ze niet voldoen aan Gods plan’: homos, transgenders, gescheiden mensen, biseksuelen, zij die aan seks buiten het huwelijk doen, abortus-plegers, zij die vastzitten in een ongelukkig huwelijk, etc.   

De schrijfster koestert een diep-pastorale liefde voor hen die erbuiten vallen. Dit droop er al af in haar eerdere boeken Pastrix en het in het Nederlands vertaalde Vrijspraak voor Losers, en dit is niet anders in dit boek. Als een herder laat ze haar tanden zien bij confrontatie met leeuwen en beren die haar kudde (House for all Sinners and Saints, waar ze vorig jaar afscheid nam als voorganger) bedreigen. In dit boek gaat ze de strijd aan met de leeuw van een verstikkende christelijke seksuele moraal die velen bracht op donkere plekken van schaamte en eenzaamheid.  


Lees het hele verhaal op Lazarus.nl

Een nachtzoen

Lees meer

Voor het mooie, intieme tv-programma De Nachtzoen was ik in gesprek met Hella van der Wijst, over schuldgevoelens, hypotheken en de illusie van eigendom.

De aflevering die op 12 februari middernacht werd uitgezonden, kun je hier terug kijken.

Then, I was inspired

Lees meer

Gisteravond was ik in het Zwolse Dominicanenklooster om te luisteren naar zeven mensen die in zeven minuten iets deelden over ongeneeslijke religiositeit. Met bijdragen van theologische hotshots als Erik Borgman en Stefan Paas, afgewisseld met de zielstrelende klanken van de liedjes van Iris Penning. Een interessante avond, waar het voor mij bij het biertje achteraf pas écht leuk werd. Toen kon ik mijn gesprekspartners aan de tand voelen over waarom zij eigenlijk zo enthousiast zijn over religieus zijn. Ik ben dat enthousiasme enigszins verloren, geconfronteerd met de verhardende en verdelende kracht van religie. Ik heb betere dagen gekend als het ging om mijn geloof in het geloof. Om met de woorden van Jesus Christ Superstar te spreken: Then I was inspired, now I’m sad and tired.

Ik trof mijzelf aan in een zelfde confronterende mineur toen mijn invalklus ten einde liep en ik mijn laatste lessen godsdienst verzorgde. Zo’n laatste les grijp ik dan aan om nog een aantal door mij geliefde principes onder de aandacht te brengen. Aan de hand van mijn eigen ervaring in het creëren van een buurtontmoetingsplek, moedigde ik de leerlingen aan om vooral veel mensen te blijven ontmoeten die anders zijn dan zij. Maar het vuur waarmee ik voorheen vertelde over onze avonturen in Utrecht Overvecht, was bijna geheel verdwenen. Het is dan ook al lang geleden, suste ik mijzelf al reflecterend, dus je kunt dat jezelf niet verwijten. Maar het deed me wel beseffen dat ik op dit moment niet een dergelijk ‘goed verhaal’ heb, zo’n verhaal dat je gegarandeerd in vuur en vlam zet op het moment dat je het met een ander deelt. En hopelijk die ander daarmee ook een beetje verwarmt.

Then I was inspired, now I’m sad and tired. Ik slenterde vanmorgen naar de supermarkt nadat ik mijn kinderen naar school had gebracht. Met wasmiddel en aardbeien in mijn tas liep ik weer terug naar huis door de optrekkende mist. Toen zag ik een leeg blikje energy-drink in de goot liggen. Ik liep er bijna langs, met een door moedeloosheid geladen ‘laat maar’, en besloot ‘m toen toch op te pakken en de dichtstbijzijnde prullenbak te zoeken.

Het ondanks de mineur niet toegeven aan het ‘laat maar, alles gaat toch naar de kloten’, maakte deze daad tot een geloofsbelijdenis. Het tilde me boven de treurnis uit, gaf me nieuwe energie en – hoe snel kan zoiets omslaan – inspireerde zelfs een beetje.

Als religieus zijn betekent dat het de kracht heeft ons allemaal te bevrijden van het ‘laat maar’, dan wens ik iedereen de ziekte toe.